يكى روز طغرل يل جنگجوى * به ميدان شد از قهر چوگان چو گوى . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . از كران * به زير چنان بار . . . . . . . . . . . . . . . . سراسيمه چون باد برپاى خاست * باستاد چون سرو برجاى راست تماشا همىكرد بر بام قصر * پى گوى و چوگان مردان عصر . . . . . . . . . . . . . . . . . اين بس است * نمودار و آيينهء هركس است كه تا بنگرد اندر آن آشكار * ببيند يكى گردش روزگار بدانديش طغرل غلام درشت * دو شه‌زادهء خويشتن را بكشت . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . بدنشان * سر نامداران و گردن‌كشان در آنگه كه طغرل بگ آن كار كرد * از آن دو دلاور برآورد گرد . . . . . . نه ديگر از نسل محمود شاه * ز پشت سرافراز مسعود شاه . . . . . . . . . . . . . . . . . و بربسته پاى * به حصنى درافكند بىعقل و راى . . . . . . . . . . . . سرافراز و نصر گزين * جوانمرد ايران ، شه بىقرين دگر عبد رحمان « 1 » و خالد كه ماه * نكردى ز شرم اندر ايشان نگاه . . . . . . . . . . . . . . . . . و منصور بود * كز ايشان مه و مهر بانور بود همان نامبردار عبد الرحيم * نهم‌شان سماعيل ، شاه كريم يكى شب شكستند زندان و بند * به زير آمدند از حصار بلند . . . . . . . . . . يكى بنده بد نوشتكين * غلام پدرشان بد ، آن پيش‌بين ز ره ، بر در بند رفتند شاد * برون آمد آن كافر بدنژاد پى آن سران پيش چون نيش گشت * بر آن نامداران بدانديش گشت . . . . . . . . . . . . و آن نه جوان را ببرد * به دست نكوهيده طغرل سپرد به شمشير طغرل از آن نه پسر * به خوارى و زارى ببريد سر سه شه‌زاده بردند جاى امير * فرستاد آن طغرل . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . آن سران را بدرند پوست * نه دشمن بماند از ايشان نه دوست

--> ( 1 ) نسيم نصرت بر پرچم علم مودود وزيده محمد با اولاد و پسر على خويشاوند و نوشتكين بلخى كه سرمايهء فتنه و فساد بود درنتيجهء تقدير اسير گرديد و تمامى ايشان به قتل رسيدند مگر عبد الرحمان بن محمد . حبيب السير ، 2 / 293 .